ΤΟ ΧΙΟΝΙ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

ΤΟ ΧΙΟΝΙ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

1.8.2019

Γράφω κάθε μέρα 

για μια άνοιξη που δεν έρχεται, 

 γράφω κάθε μέρα 

να αφήσω τον χειμώνα εδώ 

 στα τελευταία  βήματα, 

μα εξακολουθεί να ρχεται

 μαζί μου. 

  Ψάχνω  να ζαλιστώ μ αρώματα

  με χρώματα με έρωτες

  μα αυτός ο χειμώνας 

με θολώνει,

κουβαλιέται άσπρος

 μαζί μου. 

  Δεν τον μπορώ φτάνει, 

 δεν τον αντέχω  φτάνει,  

 με γέρασε κι άλλο 

χωρίς  να μου αφήνει 

 τα περιθώρια 

 να γελάσω κι εγώ

 να κλάψω  κι εγώ

στην πανσέληνο του καλοκαιριού 

στα μονοπάτια της ασημένιας 

θάλασσας,

 τις στιγμές μου να κλέψω 

 αυτές που ήθελα 

που θέλω που μου ανήκουν.

Όχι δεν μ αφήνει  

με καταδικάζει  να περνάω

 βλέποντας την ζωή  να χάνεται

  μα να μην μπορώ  να κάνω 

 πράξη  αυτά που ονειρεύομαι. 

 Κάτι μόνο  ζαλάδες

 μου φορτώνει, 

 που δεν είναι  από έρωτα

δεν είναι από όνειρα

δεν είναι από ελπίδες,

είναι από του Αυγούστου

 την ζέστη, 

που το μυαλό μου

με χιόνι οργώνει...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ

 ΝΟΣΟΚΟΜΕΊΟ 

6 .7.2019

Μπορεί και σαν ανάσα 

να αισθανθείς, 

την ψυχή του χαμένη 

εκεί μέσα στους διαδρόμους

 της ζωής 

και του τέλους, 

που με πηγές ένα βράδυ. 

Εκεί που βούρκωσα 

από παράπονο για εμένα

 και για αυτόν,  

εκεί που τον έχασα 

καθώς οι ανάσες αδυνάτιζαν

 λεπτό προς λεπτό, 

εκεί που έχασα τον χρόνο 

τον χρυσό μέσα σε ώρες

διχασμένες να περάσουν

η μια την άλλη. 

Ο χρόνος, 

μας πουλά και μας αγοράζει,  

εκεί που είσαι τώρα μόνη 

καθώς εγώ πολεμώ 

να σταθώ στα όνειρα 

και στην αξιοπρέπεια 

σωστός απέναντι 

και να τα κοιτάζω καθαρά 

στα μάτια. 

Εκεί που έχασα την ψυχή του

 εκεί θαρρώ, 

τώρα μπορεί να σ έχει υποδεχθεί 

και να είναι περήφανος 

που σε γνώρισε, 

ξέρεις μ εκείνο το ύφος 

το άλλο της υπερηφάνειας 

έστω κι έτσι  

εκεί που ενώνεται 

το παρόν το μέλλον 

το παρελθόν

 και γελάνε 

μπορεί κι ευτυχισμένα 

όταν κουβαλάμε μέσα μας

 πίκρες,
 η γλυκές αναμνήσεις

 κάπου εκεί, 

τα μάτια της ψυχής του

 δακρύζουν από χαρά 

ξεχνώντας όλες τις μέρες 

μιας παιδεμένης ζωής. 

Έξω 

από το νοσοκομείο, 

που σήμερα σε συνάντησε...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΟΙ ΣΤΑΓΌΝΕΣ ΠΆΝΩ ΣΤΑ ΝΟΎΦΑΡΑ ΣΤΑ ΧΡΥΣΆ ΚΑΛΟΚΑΊΡΙΑ

ΟΙ ΣΤΑΓΌΝΕΣ ΠΆΝΩ ΣΤΑ ΝΟΎΦΑΡΑ ΣΤΑ ΧΡΥΣΆ ΚΑΛΟΚΑΊΡΙΑ

31/7/2019

Ποιήματα 

που ακουμπάνε 

τα όρια της ψυχής,  

τα χαϊδεύουν  και ψιθυρίζουν

  απαλά στην ζωή.

Σαν σταγόνες 

πάνω σε νούφαρα 

που τις διατάζουν 

έλα στις σκέψεις μου 

και στα όνειρα μου 

και μην κάνεις τίποτε 

μόνο άγγιξε με 

με στοργή.  

Άσε να ζωγραφίζω 

με λέξεις στον ουρανό 

αυτά που δεν ξέρω 

από το παρελθόν 

από το μέλλον 

από ένα σήμερα που δεν θέλω... 

Εσύ εκεί επάνω 

θέλω μόνο ν αγκαλιάζεις 

τ άστρα της ψυχής.

Να διατάζεις 

τις σκέψεις της στιγμής 

και να χορεύεις τα ιδανικά 

τα αληθινά 

πάνω σε νούφαρα 

που πετάνε εκεί ψηλά. 

Μαζί σου την ψυχή μου 

στα αστέρια του καλοκαιριού 

τα χρυσά 
και στου Ιούλη τα

φεγγάρια τα ιδανικά.

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ
ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΟΚΑ ΑΓΓΕΛΙΚΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΟΝΕΙΡΩΝ

Φωτογραφίες ονείρων

29 6 2019

Παίρνω  φωτογραφίες 

τις πίκρες

τα όνειρα ,τα ψέμματα 

γίνονται αλήθειες  

σαν κρυφές ερωμένες 

που φυλάνε καλόγερους  

σε στράτες σκοτεινές κρυμμένες .

Μου μιλάς μου γελάς 

και δεν ντρέπεσαι  

στα κρυφά ερωτικά

του νου παιχνίδια  

και κτυπά στην καρδιά 

ένα όργανο 

που μιλά για της γης

της ψυχής

όλα τα αδιέξοδα ίδια .

Σε κοιτώ και γελώ 

προσπαθώ να σε πιστέψω 

σαν άγγελο σαν καλόγερο 

που μιλάς την ψυχή μου 

τα τραγούδια σου 

που δεν άντεξα 

στην κρυφή 

την ζωή μου .

Κι εκεί σε τραγούδια 

να σείονται φτερουγίσματα 

και φωνές των αγγέλων 

σε κρυφά μυστικά περάσματα 

που αφήνουν πληγές 

που δεν θέλω ,

τραγουδάς και γελάς 

σαν τα τύμπανα να κτυπούν

και να σείεται  ο κόσμος 

κι εγώ να χορεύω στα  σύννεφα  

και να λέω 

των αγγέλων και θεών 

είναι ο λόγος .

Αυτά τα όρια αγάπης

να είχα στα όνειρα 

να μπορούσα 

να άλλαζα πίστη 

στα τραγούδια που δεν άντεξα 

στην κρυφή την ζωή μου 

η θλίψη.

Εκεί σε τραγούδια να σείονται 

φτερουγίσματα και φωνές των αγγέλων

 σε κρυφά μυστικά περάσματα 

που αφήνουν πληγές που δεν θέλω .

Τραγουδάς και γελάς σαν τα τύμπανα 

να κτυπούν και να σείεται ο κόσμος 

κι εγώ να χορεύω 

στα  σύννεφα  

και να λέω 

των αγγέλων και θεών 

είναι ο λόγος 

Παίρνω φωτογραφίες 

τα όνειρα και τα ψέμματα 

γίνονται αλήθειες  

σαν κρυφές ερωμένες 

που φυλάνε καλόγερους  

σε στράτες κρυμμένες 

Μου μιλάς 

μου γελάς 

και δεν ντρέπεσαι  

στα κρυφά ερωτικά 

του νου παιχνίδια  

και κτυπά στην καρδιά ένα όργανο

 που μιλά 

για της γης 

της  ψυχής όλα

τα αδιέξοδά ίδια ...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΕΛΕΝΗ  ΨΑΛΛΗ

ΤΟ ΕΡΓΟ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

ΤΟ ΈΡΓΟ Ο ΠΟΙΗΤΉΣ

19.1.2019

Είναι αυτό που αισθάνομαι, 

μια έκρηξη 

που τα σαρώνει όλα μέσα μου. 

Εκεί στις άκρες των ονείρων, 

στην ηλικία του χρόνου, 

που σε κάνει ελεύθερη

 σε γνώρισα.

Εσύ μες τα δικά σου πατήματα 

κι εγώ μέσα στις σκέψεις, 

γεμάτες με πάθος 

και πόθο 

που με ορίζουν σαν άνθρωπο,

όχι αλήθειες,
 μόνο σκέψεις και λέξεις

που τις ψάχνω. 

Αισθάνομαι ότι όλα όσα 

μ εμπνέουν για εσένα είναι

 τόσο ερωτικά, 

ναι γράφω για άγνωστες

ερωμένες

αυτό είναι ποίηση,

 όταν μπορείς να διαβάζεις 

τους άλλους και να γράφεις

στα σύννεφα. 

Σκέψου ένα πρωινό του Γενάρη 

μιλάμε γράφουμε και ταυτιζόμαστε 

στις δυο άκρες του κόσμου

άγνωστοι.

Είναι σαν να  έκλεψα

 με λόγια κι αλήθειες τα ψέμματα. 

Είναι αυτό που αισθάνομαι 

μια έκρηξη, 

που τα σαρώνει όλα μέσα μου

για το έργο που ζωγράφισε 

μια  ζωγράφος...
ΕΡΓΟ ΑΘΗΝΑ ΚΛΑΨΗ 
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΤΟ ΑΝΤΑΜΩΜΑ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ

Το αντάμωμα των ψυχών 

1 .1.2019

Για φαντάσου 

που ανταμώνουν 

οι ψυχές.

Στολίζω 

τα δέντρα του θεού 

σε κάτι πλαγιές 

με χιόνι,

 φορτωμένες 

φτωχά Χριστούγεννα 

στο δρόμο του φτωχού,

που τόσες πίκρες 

τόσες χαρές 

έχει ξεχασμένες.

Στο μονοπάτι του χιονιού 

σ ένα αύριο ,

στολίζω την ζωή 

με ευτυχισμένες 

τις στιγμές, 

που θέλω ναρθουνε,

στολίζω στα λευκά 

χρυσά,

τα δέντρα του χιονιού 

με τις ψυχές 

στην φάτνη δίπλα 

που για αγάπη ψάχνουν 

κι απορούν.

Για φαντάσου 

που ανταμώνουν 

οι ψυχές.

Αυτές που αγαπούν...

ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ